نمایش رویاهای کوچک به کارگردانی فرانچسکو دنیس از کشور ونزوئلا با نمایشی مبتنی بر حرکات زیبای بازیگرش .
نکته جالب این نمایش عدم استقبال و حضور تماشاگران تئاتر بود . که فکر میکنم بیشتر مربوط است به نام کشور شرکت کننده و سیاستهای آن !
یاد کتابی افتادم از دکتر شریعتی به نام : بابا علی بچه های ما میفهمند .
Wooooooooooooow واقعا عالیه...!
عجب بدنی داره این بازیگر. فوق العاده است. البته عکس هم خوبه ها . دستتون درد نکنه .
زنده باد بچه های فهیم!
سلام خیلی دوست داشتم جای این پرنده ای بودم که پیچ پیچ زنان جلوی لنز شما چرخ زده ! بیشتر یاد سقط جنین افتادم ... بچه ای که تالاپ می افتد و مادری که به ریش بچه ی ناخواسته از دور .... از پس ذهن خود میخندد . . .خب کار راندیدم و مجبورم از کله ی خودم ماجرا در بیاورم . بار دیگر که عکس را نگاه میکنم یاد شیطان می افتم که دارد مثل اسپایدر من روی لبخن یک زندگی چنبره میاندازد و میخواهد خودش را مثل عشقه به آن بچسباند . . . یاد ننو می افتم و یاد بچگی و مادری که هیچ وقت بهم نخندید . . یاد بالانس و خوشی های کودکانه . . . یاد نخل می افتم و یاد انفجار بمبی که آدمیان را میپراند به هوا و بعد همه شان را تکه تکه شده به زمین و خاک تحویل میدهد . حالا ماجرای واقعی این عکس چیست خدا بداند . میس شانزه لیزه
اول فکر کردم عکس ادیت داره (چیزی شبیه به مونتاژ!) اما بیشتر که دقت کردم دیدم اینطور نیست. این خیلی خوبه.